| Tim Wong | Fotografie in regio Amsterdam |
|
|
Afgelopen weekend hield IVN Amsterdam zijn jaarlijkse Slootjesdag. Vele kleintjes gingen gewapend met een schepnet op onderzoek uit in de wateren van het Vondelpark. Op zoek naar... beestjes! Het is een waar feest om te zien hoe kinderen de natuur omarmen. Geweldig, die onbevangenheid. 
0 Comments
 Soms zie je werk waar je steil van achterover slaat. Zelf had ik dat met de fotografie van de Slowaakse Evelyn Bencicova. Zo zuiver qua kleur en licht en zo gedurfd qua compositie dat je je vertwijfeld afvraagt waarom ze nog maar in een kleine kring - weliswaar wereldwijd - lijkt te zijn doorgebroken. In Amsterdam breekt atelier Wdstck een lans voor haar met een kleine expositie. Aan de wand prijkt een zevental werken, waaronder vier portretten.
Bij aankomst is het even zoeken. Wdstck heeft geen uithangbord, en binnen wordt er druk gelakt en getimmerd. Zit ik verkeerd? Aanbellen doet echter wonderen, want ik word daarna warm onthaald met een kopje thee en een enthousiast praatje over de tentoongestelde werken. Er is duidelijk hart voor de zaak. Dat er slechts zeven foto’s te zien zijn, mag de pret niet drukken, want het zijn stuk voor stuk pareltjes. Opvallend is dat het nieuwere werk een meer naturel kleurstelling heeft, wat wellicht ook komt doordat Bencicova zich is gaan focussen op het gebruik van gecontroleerd kunstlicht. Pronkstuk met kat en vismoten In het pronkstuk van de expo is veel van Bencicova’s stijl te herkennen. Het is een stilleven met een haarloze kat en vlezige vismoten. Karakteristiek door de fascinatie met een minimalistische naaktheid. In Bencicova’s oeuvre wordt dat veelal geaccentueerd door linoleumachtige kleuren en texturen. Kleding heeft vaak de pasvorm van een tweede huid, en de omgeving is vaak een reeks van oneindige vlakken. Sociale rollen en de manifestatie van biologische dynamiek zijn weggelaten. Wat overblijft is een aandoenlijke en bijna surrealistische argeloosheid. Prachtig. Bencicova Op Bencicova’s cv prijken namen als Kunsthalle Basel, Gucci, en de Hasselblad Masters 2016. Ze is woonachtig in Berlijn. De expo is zaterdags gratis toegankelijk van 3 februari 2018 tot 28 april 2018. Kerstboomverbranding in het centrum van de stad. Volop volk, zoals het een echt familiefeestje betaamt. Je voelt je zowaar weer het kind van toen. :-)   Museumplein Polo. Polo midden in de stad, vlakbij het Concertgebouw en het Rijksmuseum. Had er nog nooiiiiit van gehoord. Maar wel leuk, hoor. Altijd geinig om iets anders te fotograferen. De volgende keer... moeten ze daar zorgen voor een groot zwembad. En een strand. En een minder bleek herfstzonnetje. :-)
 Unseen Amsterdam 2017 in de Westergasfabriek is alweer bijna ten einde. Ik heb genoten. Zo'n driedaags fotofestival is een geweldige kans om te zien waar anderen mee bezig zijn, en om mensen te ontmoeten. Handen schudden, de zinnen prikkelen en de blik verleggen. Zalig.
Unseen valt altijd samen met het begin van de herfst, en het voelt zowaar aan als een heus oogstfeest. Fris, gedurfd, en meer dan eens verrassend. Lang niet alles kon me bekoren, maar dat hoeft ook gelukkig niet. Het gaat om de pareltjes die er tussenuit springen. Wat ik nog meer heb gedaan? Euh... mensen kijken. :-)  In mijn vorige blogpost over de aankoop van een nieuwe camera maakte ik melding van foto’s op de omslag van TIME Magazine die met een smartphone waren gemaakt. Mensen als Oprah Winfrey en Hillary Clinton werden hiervoor geportretteerd door de Braziliaanse fotografe Luisa Dorr. Foto’s van haar zijn gepubliceerd door onder meer TIME, CNN, PDN, en Lens Culture.
In de wereld van de fotografie is de zaak niet zonder controverse geweest. Velen waren geschokt, anderen betreurden het, en weer anderen prezen het resultaat, soms met enige reserve. Voor een buitenstaander waren de emoties wellicht lastig te rijmen met de aanblik van de foto’s. Zelf volg ik de ontwikkelingen met gemengde gevoelens. Het is natuurlijk prachtig om helemaal voor technische perfectie te gaan, en vaak genoeg kan dat het aangezicht van een foto dramatisch veranderen, maar misschien kennen we er ook te veel gewicht aan toe. Misschien is het ook zo dat wij onszelf iets te veel vereenzelvigen met onze apparatuur. Grootmeesters in het verleden werkten veelal met minder, en wat te denken van de generaties na ons die met nog ‘betere’ apparatuur zullen werken? Moeten zij medelijden met ons hebben? Zolang de fotografe fatsoenlijk is betaald, zie ik geen probleem. Ze is jong talent, en ik vind dat we ons talent moeten koesteren. Het geeft geen pas om haar zomaar weg te zetten. Valt er dan niets af te dingen? Ja en nee. Veel mensen bekritiseerden de foto’s omdat de geportretteerden ietwat van onderen werden gefotografeerd met een semi-groothoeklens op een relatief kleine afstand. Hun onderkinnen werden daardoor te veel geaccentueerd. Op zichzelf is deze kritiek terecht, en velen van ons kennen het effect door de eigen ervaringen met smartphones. Bij een regulier portret is het ook onwenselijk, maar de techniek in kwestie wordt al van oudsher gebruikt om atleten en hoogwaardigheidsbekleders statuur te geven. Ze torenen dan als het ware boven ons uit. Statig en imposant. Zo omschrijft TIME het project: “FIRSTS, an ambitious multimedia project that would showcase women who have broken glass ceilings in every field.” Het gaat om vrouwen die TIME een plekje op het erepodium wilde geven. De foto’s passen daarbij, evenals de uitverkozen fotografe, die op haar beurt nieuwe wegen inslaat. Soms is symboliek belangrijk. Het enige dat mij een tikkeltje stoort, is dat er in sommige gevallen een ietwat ongemakkelijke blik is te bespeuren in de ogen van de geportretteerden. Ergens wringt dat. Een klein beetje. |
Tim Wong
Fotograaf, redacteur en videograaf. Archieven
Oktober 2019
Categorieën |
RSS-feed